Biz karmaşaya aitiz. - (8.3.2006) |
Bir Evren anı...
Büyük bir patlama.Etrafa saçılan yaşam,kaderler,geçmiş,gelecek,bütün dostlar ,düşmanlar,akrabalar,piramitler dağlar ,galaksiler,buzlar,cinayetler,sevgiler,işkenceler her şey savrulmuş kaosun içerisinde dolanıp duruyoruz.
Sesimiz henüz yok.Henüz hiçbir şeyin kimyası yok.
Ve ateşten bir çemberde ,mavi bir buz kütlesinin içinde nefes sesleri...
Yavaş yavaş ayrışmalar,şekle bürünen kopuyor ve yerini alıyor.
Hayata kimin gelip,kimin gideceğini düşünecek zaman yok.
Maymunla-tebeşirin.Fırtına bulutlarıyla- semenderin.Galaksilerle -un kurabiyesinin maddesinin aynı olduğu o görkemli anda.Bir an,bir tek an orada olduğumuzun farkına varabilseydik.Ve birbirimizi o kaosta,o saniyelerde tanımış olsaydık.
Dünyaya geldiğimizde hatırlar mıydık sence?
Denize bakıp derin derin düşünmemiz bundan mıdır?Annemize çiçek toplamamızın sebebi bu olmasın?
Asfaltın kokusu bu yüzden mi tanıdık geliyor?
Bu yüzden mi işkenceciler yerlebir ediyorlar kadim bir şehri?Hitler bundan mı geldiydi iktidara?
Ateş ve buz bizim mayamızda var,duman- kaos ilk aldığımız nefes,duyduğumuz ilk ses gümbür gümbür patlamaktan ibaret.
E biz de onun için vahşiyiz,dehşetten geldiğimiz için.
Farkındaysan, en son yine orada buluşacağız.Bir araya geldiğimizde
orada beni tanıyacak mısın?
Ben bu dünyada ilk gördüğümde tanımışım seni.
Bir tek ben anladım Senin de orada olduğunu .O tozda dumanda, bir an kafanı çevirip bana baktığını.Oradaydım.Gördüm.
Daha önceden tanışmış mıydık diye başka neden sorasın ki.
Ben biliyorum.Seni o kaosa borçlu olduğumu.
Evrene çok şey kattık.
İnsanız,şehirlere sığındık.
Ama biz gerçekte açık alanlara aitiz.
Biz karmaşaya aitiz.
Rahat ve huzur bize ters!
